Przyspieszone postępowanie układowe jest najszybszym z sądowych postępowań restrukturyzacyjnych. Słowo „przyspieszone” nie oznacza jednak, że jego otwarcia wystarczy prosty i krótki wniosek i że jego sporządzenie jest dużo łatwiejsze niższe pozostałych wniosków restrukturyzacyjnych. O szybkości postępowania decyduje raczej jakość danych finansowych, wyeksponowanie we wniosku istotnych z punktu widzenia ustawy informacji, spójność propozycji układowych i kompletność dokumentów składanych przy wniosku.

Przyśpieszone postępowanie układowe faktycznie może być otworzone w terminie 7 dni. Przykładowo – w jednej ze spraw przed Sądem Rejonowy w Warszawie, Sąd otworzył postępowanie reprezentowanego przeze mnie dłużnika w tym właśnie terminie ale dlatego, że wniosek nie zawierał braków formalnych, a jego uzasadnienie, przedstawione dane i obliczenia pozwalały na jego pozytywne rozpoznanie. To wynik bardzo dobry także dlatego, że przewidziany w art. 232 ust. 2 ustawy Prawo restrukturyzacyjne termin tygodniowy ma w istocie charakter instrukcyjny, czyli nie nakłada na Sąd obowiązku wydania rozstrzygnięcia w tym terminie. Ustawa nie przewiduje absolutnie żadnej sankcji za jego przekroczenie, a niestety – często tak się dzieje. Jakkolwiek dobrze przygotowany materiał dowodowy i odpowiednio zaprezentowane dane pozwalają sądowi realnie zbliżyć się do ustawowego standardu.

Czym jest przyspieszone postępowanie układowe?

Prawo restrukturyzacyjne przewiduje cztery postępowania: postępowanie o zatwierdzenie układu, przyspieszone postępowanie układowe, postępowanie układowe i postępowanie sanacyjne (art. 2 Prawa restrukturyzacyjnego). Ich wspólnym celem jest uniknięcie upadłości dłużnika przez umożliwienie restrukturyzacji w drodze układu z wierzycielami, a w przypadku sanacji również przez działania sanacyjne, przy zabezpieczeniu słusznych praw wierzycieli (art. 3 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego).

Specyfika PPU wynika z art. 3 ust. 3 Prawa restrukturyzacyjnego. Postępowanie ma umożliwić zawarcie układu po sporządzeniu i zatwierdzeniu spisu wierzytelności w uproszczonym trybie. Wybór tego postępowania jest możliwy tylko wtedy, gdy suma wierzytelności spornych uprawniających do głosowania nad układem nie przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem. Jeżeli po otwarciu PPU okaże się, że ww. próg został przekroczony, sąd będzie zobligowany postępowania restrukturyzacyjne umorzyć na podstawie art. 326 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego.

PPU jest postępowaniem sądowym. Sąd otwiera postępowanie i wyznacza nadzorcę sądowego. Dłużnik co do zasady zachowuje zarząd własny, ale po otwarciu może dokonywać samodzielnie tylko czynności zwykłego zarządu. Czynności przekraczające zwykły zarząd wymagają zgody nadzorcy sądowego; szczegółowe zasady i skutki braku zgody określa w tym przypadku art. 39 Prawa restrukturyzacyjnego.

Kto może skorzystać z PPU: niewypłacalność albo zagrożenie niewypłacalnością przesłanką otwarcia restrukturyzacji.

Postępowanie restrukturyzacyjne może być prowadzone wobec dłużnika niewypłacalnego albo zagrożonego niewypłacalnością (art. 6 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego). To dwie samodzielne przesłanki. Wniosek powinien wskazywać, która z nich zachodzi  – dobrze w tym zakresie jest przeanalizować dane finansowe podmiotu, który chce się restrukturyzować.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 Prawa restrukturyzacyjnego przez dłużnika niewypłacalnego rozumie się dłużnika niewypłacalnego w rozumieniu Prawa upadłościowego. W tym zakresie więc należy odwołać się do ustawy Prawo Upadłościowe, a konkretnie jej art. 1, w którym zdefiniowano przesłankę płynnościową oraz majątkową niewypłacalności. W tym pierwszym wypadku dłużnik będzie niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Jeżeli opóźnienie w wykonywaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące, działa domniemanie utraty tej zdolności (art. 11 ust. 1a Prawa upadłościowego).

W stosunku do osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych wskazanych w ustawie może mieć znaczenie również przesłanka majątkowa. Z art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego wynika, że dłużnik jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający 24 miesiące. Przy analizie trzeba uwzględnić ustawowe zasady ustalania zakresu zobowiązań i składników majątku, w tym wyłączenia przewidziane w dalszych ustępach art. 11. Sama ujemna wartość kapitałów własnych albo prosty odczyt sum z bilansu nie przesądzają jeszcze o spełnieniu tej przesłanki.

Dłużnikiem zagrożonym niewypłacalnością jest natomiast dłużnik, którego sytuacja ekonomiczna wskazuje, że w niedługim czasie może stać się niewypłacalny (art. 6 ust. 3 Prawa restrukturyzacyjnego). Ustawa nie wyznacza tu jakiegoś sztywnego horyzontu czasowego. Trzeba więc pokazać mechanizm prowadzący do utraty zdolności płatniczej: na przykład utratę kluczowego kontraktu, gwałtowny wzrost kosztów, spodziewane niekorzystne orzeczenie sądowe lub decyzję podatkową, kumulację terminów spłaty finansowania, spadek marży, narastające przeterminowania albo trwałą lukę w prognozie przepływów pieniężnych.

Różnica ma w tym wypadku znaczenie praktyczne. W przypadku zagrożenia niewypłacalnością argumentacja jest z natury prospektywna. Trzeba wykazać, co nastąpi przy braku restrukturyzacji i dlaczego działania wdrożone w ramach układu mogą temu zapobiec. W przypadku niewypłacalności większe znaczenie mają już istniejące zaległości, przeterminowanie i trwała niezdolność do regulowania wymagalnych zobowiązań. W obu sytuacjach sąd powinien otrzymać spójny obraz przeszłości, stanu obecnego i możliwego scenariusza po otwarciu postępowania.

Jakie dane i wskaźniki finansowe warto przedstawić?

We wniosku warto odwołać się do dokumentów finansowych dłużnika – to jeden z tych elementów samego wniosku, który pozwala dobrze zobrazować sytuację jego sytuację majątkową. Na pewno pomocne będą tu obliczenia określonych wskaźników opartych na tych dokumentach finansowych – czy to bilansie, rachunku zysków i strat czy też rachunku przepływów pieniężnych.  Najlepiej działają wtedy, gdy łączy się je z wiekowaniem zobowiązań, , przyczynami kryzysu i przedstawionym we wniosku realnym planem jego odwrócenia.

Takie obliczenia pozwalają też uporządkować dane finansowe i wykazać, czy problemy z wykonywaniem zobowiązań mają charakter przejściowy, czy wynikają z trwałej nierównowagi pomiędzy majątkiem, zadłużeniem i generowaną gotówką. Dla zachowania porównywalności warto podać sposób obliczenia każdego wskaźnika i zastosować tę samą metodologię do kilku kolejnych okresów.

Najczęściej stosowane przeze mnie wskaźniki są następujące:

Wzór: płynność bieżąca = aktywa obrotowe / zobowiązania krótkoterminowe.

Wskaźnik płynności szybkiej koryguje aktywa obrotowe o pozycje, których szybkie spieniężenie może być utrudnione, przede wszystkim zapasy i krótkoterminowe rozliczenia międzyokresowe czynne.

Wzór: płynność szybka = (aktywa obrotowe – zapasy – krótkoterminowe rozliczenia międzyokresowe czynne) / zobowiązania krótkoterminowe.

Wskaźnik płynności gotówkowej pokazuje, jaka część zobowiązań krótkoterminowych może zostać pokryta natychmiast dostępnymi środkami pieniężnymi.

Wzór: płynność gotówkowa = środki pieniężne i inne aktywa pieniężne / zobowiązania krótkoterminowe.

Uzupełniająco można obliczyć pokrycie zobowiązań krótkoterminowych należnościami krótkoterminowymi. Wskaźnik ma znaczenie przede wszystkim wtedy, gdy należności są rzeczywiście ściągalne i nie są istotnie przeterminowane.

Wzór: pokrycie zobowiązań należnościami = należności krótkoterminowe / zobowiązania krótkoterminowe.

Przydatną miarą jest również kapitał obrotowy netto, nazywany kapitałem pracującym. Jest to kwota pokazująca nadwyżkę aktywów obrotowych nad zobowiązaniami krótkoterminowymi.

Wzór: kapitał obrotowy netto = aktywa obrotowe – zobowiązania krótkoterminowe.

Jeżeli potrzebna jest miara porównywalna między okresami albo przedsiębiorstwami, można obliczyć udział kapitału pracującego w aktywach.

Wzór: udział kapitału pracującego w aktywach = (aktywa obrotowe – zobowiązania krótkoterminowe) / aktywa ogółem.

Najczęściej wykorzystywane wskaźniki zadłużenia i struktury majątkowo-kapitałowej:

Wskaźnik zadłużenia ogólnego przedstawia udział kapitału obcego w finansowaniu całego majątku przedsiębiorstwa.

Wzór: zadłużenie ogólne = zobowiązania ogółem / aktywa ogółem.

Wskaźnik zadłużenia kapitału własnego, określany również jako debt to equity, pokazuje relację zobowiązań do kapitału własnego. Wysoka wartość oznacza duży udział finansowania obcego. Przy ujemnym kapitale własnym wskaźnik traci jednak typową wartość interpretacyjną i powinien zostać zastąpiony opisem rzeczywistej struktury finansowania.

Wzór: zadłużenie kapitału własnego = zobowiązania ogółem / kapitał własny.

Wskaźnik zadłużenia długoterminowego pozwala ocenić relację zobowiązań długoterminowych do kapitału własnego.

Wzór: zadłużenie długoterminowe = zobowiązania długoterminowe / kapitał własny.

Wskaźnik pokrycia aktywów trwałych kapitałami stałymi pozwala sprawdzić, czy majątek trwały jest finansowany źródłami o długim terminie pozostawania w przedsiębiorstwie. W zależności od przyjętej metodologii do kapitałów stałych zalicza się kapitał własny, zobowiązania długoterminowe oraz odpowiednie długoterminowe rozliczenia międzyokresowe.

Wzór: pokrycie aktywów trwałych kapitałami stałymi = kapitały stałe / aktywa trwałe.

Trwałość struktury finansowania pokazuje udział kapitałów długoterminowych w finansowaniu aktywów ogółem.

Wzór: trwałość struktury finansowania = (kapitał własny + zobowiązania długoterminowe) / aktywa ogółem.

Przy przedsiębiorstwach finansowanych kredytem, pożyczkami albo leasingiem warto dodatkowo obliczyć relację zadłużenia netto do EBITDA. Wskaźnik ten przybliża skalę zadłużenia w stosunku do wyniku operacyjnego powiększonego o amortyzację. Jeżeli EBITDA jest ujemna albo jednorazowo zniekształcona, sam wynik wskaźnika może być niemiarodajny.

Wzór: zadłużenie netto / EBITDA = zadłużenie netto / (zysk operacyjny + amortyzacja).

Wskaźniki należy obliczać dla kilku kolejnych okresów i interpretować łącznie. Nie ma jednej wartości prawidłowej dla wszystkich branż. Znaczenie wyniku zależy między innymi od sezonowości, rotacji zapasów, terminów płatności, ściągalności należności i struktury finansowania.

Otwarcie PPU nie może prowadzić do pokrzywdzenia wierzycieli

Nawet gdy dłużnik jest niewypłacalny albo zagrożony niewypłacalnością i zachowany jest próg 15% wierzytelności spornych, sąd odmówi otwarcia postępowania, jeżeli jego skutkiem byłoby pokrzywdzenie wierzycieli. Wynika to z art. 8 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego. Uzasadnienie powinno więc odpowiadać nie tylko na pytanie, dlaczego dłużnik potrzebuje ochrony, ale również dlaczego wierzyciele nie znajdą się w gorszej sytuacji niż w realnym scenariuszu alternatywnym.

Od 23 sierpnia 2025 r. istotnym narzędziem tej analizy jest test zaspokojenia uregulowany w art. 10a Prawa restrukturyzacyjnego. Test obejmuje między innymi wycenę przedsiębiorstwa przy założeniu kontynuacji działalności, wycenę majątku w scenariuszu upadłości, przewidywany stopień i czas zaspokojenia wierzycieli oraz porównanie go z propozycjami układowymi. Ustawa zwalnia z obowiązku sporządzania testu dłużnika będącego mikroprzedsiębiorcą (art. 10a ust. 4), ale nie zwalnia go z obowiązku wykazania, że postępowanie nie krzywdzi wierzycieli.

W PPU test zaspokojenia nie jest wymieniony w art. 227 jako załącznik do samego wniosku o otwarcie. Zgodnie z art. 261 Prawa restrukturyzacyjnego nadzorca sądowy sporządza go później, nie później niż 30 dni przed terminem zgromadzenia wierzycieli, chyba że zachodzi ustawowy wyjątek. Nie oznacza to jednak, że na etapie wniosku można pominąć porównanie scenariuszy. Wstępna analiza poziomów zaspokojenia w scenariuszu upadłościowym i restrukturyzacyjnym będzie w tym przypadku wzmacniać argumentację z art. 8 ust. 1 i pozwala od początku zbudować wiarygodne i realne do wykonania propozycje układowe.

Czytaj więcej » dwa razy obiecać to jak raz dotrzymać, czyli o realności propozycji układowych.

Testu zaspokojenia nie należy mylić z testem prywatnego wierzyciela lub testem prywatnego inwestora. Te ostatnie są związane z oceną, czy wsparcie udzielane przez podmiot publiczny stanowi pomoc publiczną i mają swoją podstawę w art. 140 Prawa restrukturyzacyjnego.

Kiedy warto wybrać PPU?

PPU jest dobrym wyborem przede wszystkim wtedy, gdy przedsiębiorstwo nadal ma zdolność operacyjną, źródło przyszłych przychodów i możliwy do sfinansowania plan na wyjście z kryzysu, ale potrzebuje szybkiego otwarcia sądowego postępowania oraz uporządkowania relacji z wierzycielami. Często jest też wybierane w przypadku niepowodzenia postępowania o zatwierdzenie układu – bo to połączone z ochroną przed egzekucją można wdrożyć tylko raz na 10 lat. W praktyce wybór PPU powinien więc być poprzedzony odpowiedzią na kilka pytań:

1. Czy suma wierzytelności spornych uprawniających do głosowania nie przekracza 15%?
2. Czy przyczyna kryzysu jest rozpoznana i możliwa do usunięcia bez głębokich działań sanacyjnych?
3. Czy przedsiębiorstwo będzie w stanie finansować bieżącą działalność i koszty postępowania po jego otwarciu?
4. Czy propozycje układowe odpowiadają przyszłym przepływom pieniężnym, a nie tylko oczekiwaniom dłużnika?
5. Czy restrukturyzację będzie można obronić w porównaniu ze scenariuszem upadłości albo egzekucji indywidualnej?
6. Czy struktura zabezpieczeń i działania wierzycieli rzeczowych nie wymagają silniejszych narzędzi ochronnych?

PPU nie powinno być wybierane wyłącznie dlatego, że ustawowo sąd ma rozpoznać wniosek w ciągu tygodnia. Jeżeli przedsiębiorca nie potrafi wykazać, skąd pozyska środki na bieżące zobowiązania, a dalej na wykonanie układu postępowanie restrukturyzacyjne tylko przedłuży jego agonię.

PPU, postępowanie o zatwierdzenie układu, postępowanie układowe czy sanacja?

Wybór rodzaju postępowania powinien wynikać z rodzaju problemu, a nie z popularności danej procedury.

Postępowanie o zatwierdzenie układu jest w dużej mierze prowadzone poza sądem przy udziale nadzorcy układu. Po dokonaniu obwieszczenia w KRZ dłużnik uzyskuje istotną ochronę, w tym ochronę egzekucyjną wynikającą z art. 226e w związku z art. 312 Prawa restrukturyzacyjnego, ale musi sprawnie zebrać głosy i w ustawowym terminie złożyć wniosek o zatwierdzenie układu. Jest to często dobry wybór, gdy struktura wierzycieli jest rozpoznana, istnieje realna przestrzeń negocjacyjna, a dłużnik nie potrzebuje od początku postępowania otwieranego przez sąd.

Przyspieszone postępowanie układowe zapewnia sądowe otwarcie i udział nadzorcy sądowego, a jednocześnie zachowuje uproszczony tryb ustalania wierzytelności. Sprawdza się przy niewielkim odsetku wierzytelności kwestionowanych i potrzebie szybkiego uporządkowania sytuacji. Ochrona przed egzekucją nie jest jednak nieograniczona. Egzekucje dotyczące wierzytelności objętych układem z mocy prawa ulegają zawieszeniu na podstawie art. 259. Wierzyciel zabezpieczony rzeczowo może co do zasady prowadzić egzekucję z przedmiotu zabezpieczenia, a jej czasowe zawieszenie przez sędziego-komisarza w odniesieniu do składnika niezbędnego do prowadzenia przedsiębiorstwa podlega warunkom i limitowi czasowemu wynikającym z art. 260 Prawa restrukturyzacyjnego.

Postępowanie układowe jest natomiast przeznaczone dla dłużników, których poziom wierzytelności spornych przekracza limit właściwy dla PPU. Rozpoznanie wniosku może być dłuższe: zgodnie z art. 270 Prawa restrukturyzacyjnego sąd powinien rozpoznać wniosek w terminie dwóch tygodni, a jeżeli wyznaczono rozprawę – w terminie sześciu tygodni. Tu nieskromnie się pochwalę, że także w przypadku wyboru tego postępowania udało mi się bić moje własne rekordy i doprowadzać do otwarcia postępowania w terminie tygodniowym – czyli tak samo jak w przypadku PPU. Dłużnik musi także uprawdopodobnić zdolność do bieżącego zaspokajania kosztów postępowania i zobowiązań powstałych po jego otwarciu, stosownie do art. 266.

Postępowanie sanacyjne jest zaś właściwe wtedy, gdy sam układ nie wystarczy i konieczne są głębokie działania naprawcze: restrukturyzacja zatrudnienia, odstąpienie od niekorzystnych umów na zasadach ustawowych, sprzedaż składników majątku ze skutkami przewidzianymi dla sprzedaży egzekucyjnej albo wykorzystanie szerszej ochrony przed egzekucją. Sanacja jest bardziej złożona i co do zasady wiąże się z odebraniem dłużnikowi zarządu (z wyjątkami). Powinna być wybierana ze względu konieczność daleko idących działań sanacyjnych.

Czytaj więcej » jakie postępowanie restrukturyzacyjne wybrać.

Co powinien zawierać wniosek o otwarcie PPU?

Aktualny katalog obligatoryjnych elementów wniosku określa art. 227 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego. Wniosek powinien zawierać:

7. dane identyfikujące dłużnika, w tym firmę lub imię i nazwisko, siedzibę lub miejsce zamieszkania, adres, numer KRS, a przy jego braku inne numery przewidziane w ustawie, oraz dane reprezentantów; w odpowiednich przypadkach także dane wspólników odpowiadających za zobowiązania bez ograniczenia;
8. numer identyfikacji podatkowej NIP;
9. propozycje układowe wraz ze wstępnym planem restrukturyzacyjnym oraz wymaganymi odpisami (wniosek składany jest w systemie KRZ więc naturalnie nie musi obecności zawierać takich odpisów);
10. wskazanie miejsc, w których znajduje się przedsiębiorstwo lub inny majątek dłużnika;
11. aktualny wykaz majątku z szacunkową wyceną jego składników;
12. bilans sporządzony dla celów postępowania na dzień przypadający w okresie 30 dni przed złożeniem wniosku;
13. wykaz wierzycieli obejmujący dane wierzyciela, wysokość wierzytelności, termin zapłaty oraz informacje wymagane ustawą co do objęcia układem i prawa głosu;
14. sumę wierzytelności, z rozróżnieniem wierzytelności objętych układem z mocy prawa oraz wierzytelności, które mogą zostać objęte układem po wyrażeniu zgody przez wierzyciela;
15. wykaz wierzytelności spornych ze wskazaniem wierzycieli, kwot, terminów zapłaty i podstaw sporu;
16. sumę wierzytelności spornych;
17. informację, czy wierzytelności wskazane we wniosku są objęte szczególnymi systemami płatności lub zabezpieczeń wymienionymi w ustawie;
18. informację, czy w jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych dłużnik zatrudniał średniorocznie co najmniej 250 pracowników lub osiągnął roczny obrót netto przekraczający równowartość 50 mln euro, lub sumę aktywów bilansu przekraczającą równowartość 43 mln euro (status mikro, mały, średni przedsiębiorca).

Wstępny plan restrukturyzacyjny musi odpowiadać aktualnemu art. 9 Prawa restrukturyzacyjnego. Powinien obejmować analizę przyczyn trudnej sytuacji ekonomicznej, wstępny opis i przegląd planowanych środków restrukturyzacyjnych wraz z kosztami oraz wstępny harmonogram ich wdrożenia. Do planu dołącza się sprawozdanie finansowe sporządzone na dzień przypadający w okresie 30 dni przed złożeniem wniosku. Jeżeli dłużnik nie może go dołączyć, powinien podać przyczyny i je uprawdopodobnić.

Dłużnik składa też pisemne oświadczenie, że informacje podane we wniosku i załącznikach są prawdziwe i zupełne. Ponieważ formularz KRZ skonstruowany jest błędnie pozwalając na złożenie takiego oświadczenia przez pełnomocnika, który reprezentuje dłużnika w postępowaniu o otwarcie, koniecznym jest dołączenie osobnego dokumentu w formie PDF z właściwymi oświadczeniem. Co ważne, pamiętajmy, że art. 228 Prawa restrukturyzacyjnego przewiduje odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną podaniem nieprawdziwych informacji.

Do wniosku dołącza się dowód uiszczenia zaliczki na wydatki przyspieszonego postępowania układowego. Zgodnie z art. 230 Prawa restrukturyzacyjnego zaliczka odpowiada przeciętnemu miesięcznemu wynagrodzeniu w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego. Dla wniosków składanych w 2026 r. jest to więc kwota 8 851,42 zł. Kwotę należy każdorazowo zweryfikować według komunikatu GUS właściwego dla roku złożenia wniosku. Niezależnie od zaliczki, od wniosku pobiera się opłatę sądową w wysokości 1 000 zł na podstawie art. 74 pkt 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Wniosek i dokumenty w postępowaniu restrukturyzacyjnym wnosi się wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe, czyli KRZ, z wykorzystaniem udostępnionych formularzy. Dokument wniesiony z pominięciem systemu nie wywołuje skutków prawnych (art. 196a Prawa restrukturyzacyjnego). Załączniki trzeba więc przygotować nie tylko merytorycznie, ale również technicznie: nazwać jednoznacznie, podpisać we właściwy sposób i przyporządkować do odpowiednich pól formularza.

Czytaj więcej » Jak założyć konto w KRZ.

Dlaczego kompletny wniosek może zostać rozpoznany w siedem dni?

Jak wspomniałem, zgodnie z art. 232 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego sąd rozpoznaje wniosek o otwarcie PPU na posiedzeniu niejawnym wyłącznie na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku. Ust. 2 tego artykułu nakazuje rozpoznać wniosek w terminie tygodnia od dnia jego złożenia. Skoro sąd co do zasady nie prowadzi na tym etapie rozbudowanego postępowania dowodowego, każdy brak, niespójność lub niejasność w dokumentach będą mieć ponadprzeciętne znaczenie.

Termin tygodniowy jest terminem instrukcyjnym. Tym niemniej dokumenty powinny umożliwić sądowi podjęcie decyzji bez wzywania do uzupełnień, czy rodzić konieczność oceny skomplikowanej sytuacji finansowej dłużnika – jednym słowem im więcej precyzyjnych i wartościowych danych, czy dokumentów, tym łatwiej będzie uzyskać pożądane rozstrzygnięcie.

Co zmienia otwarcie PPU?

Postanowienie o otwarciu PPU jest skuteczne i wykonalne z dniem jego wydania (art. 234 Prawa restrukturyzacyjnego), a następnie podlega obwieszczeniu w Rejestrze na zasadach określonych w art. 235. Z dniem otwarcia majątek służący prowadzeniu przedsiębiorstwa oraz majątek należący do dłużnika stają się masą układową (art. 240). W PPU nie sporządza się spisu inwentarza, co wprost wynika z art. 241 PR.

Dłużnik zachowuje zarząd własny w granicach art. 39 PR. Dodatkowo istnieje tzw. moratorium płatnicze, mianowicie – od dnia otwarcia do dnia zakończenia albo prawomocnego umorzenia postępowania spełnianie świadczeń wynikających z wierzytelności objętych układem z mocy prawa jest niedopuszczalne, co wynika z art. 252 Prawa restrukturyzacyjnego.

Postępowania egzekucyjne dotyczące wierzytelności objętych układem z mocy prawa, wszczęte przed otwarciem PPU, ulegają zawieszeniu z mocy prawa, a wszczęcie nowych egzekucji takich wierzytelności jest niedopuszczalne – z zastrzeżeniami wynikającymi z art. 259 i 260.

Prawo restrukturyzacyjne chroni również niektóre umowy kluczowe dla funkcjonowania przedsiębiorstwa. Aktualne brzmienie art. 256 Prawa restrukturyzacyjnego wiąże część tej ochrony już z obwieszczeniem dnia zarejestrowania wniosku o otwarcie PPU. Zakres ochrony zależy jednak od rodzaju umowy i spełnienia warunków ustawowych, w tym regulowania świadczeń bieżących. Dlatego katalog kontraktów strategicznych i harmonogram ich płatności warto przygotować jeszcze przed złożeniem wniosku.

Po otwarciu nadzorca sądowy sporządza w terminach przewidzianych w art. 261 plan restrukturyzacyjny, spis wierzytelności i spis wierzytelności spornych. Przed głosowaniem przygotowuje również wymagany test zaspokojenia, opinię o możliwości wykonania układu, a gdy jest to konieczne – test prywatnego wierzyciela lub prywatnego inwestora. Otwarcie PPU nie kończy więc pracy nad dostarczonymi danymi. Przeciwnie, rozpoczyna się etap ich weryfikacji i przekładania na materiał potrzebny wierzycielom do podjęcia decyzji  – przy czym w dużej mierze będzie to już obowiązek nadzorcy sądowego.

Najczęstsze błędy we wniosku o otwarcie PPU

Biorąc pod uwagę przepisy ustawy oraz ograniczenia systemu KRZ, można wyszczególnić kilka błędów, które albo uniemożliwią pozytywne rozpoznanie wniosku, albo też wpłyną na tempo jego rozponania:

1. wybór PPU bez prawidłowego obliczenia udziału wierzytelności spornych uprawniających do głosowania;
2. ograniczenie uzasadnienia niewypłacalności do jednego wskaźnika albo samego stwierdzenia o zaległościach;
3. posługiwanie się nieaktualnymi danymi finansowymi;
4. brak wiekowania zobowiązań i prognozy przepływów pieniężnych;
5. brak źródła finansowania bieżących kosztów i zobowiązań powstałych po otwarciu;
6. nieuwzględnienie pozycji wierzycieli zabezpieczonych rzeczowo albo publicznoprawnych;
7. mechaniczne skopiowanie propozycji i planu z wcześniejszego, nieudanego postępowania;
8. techniczne błędy w KRZ: nieczytelne załączniki, niewłaściwe podpisy lub niejednoznaczne nazwy plików.

Podsumowanie: PPU jest szybkie wtedy, gdy poprzedza je rzetelne przygotowanie i dobra analiza danych.

Przyspieszone postępowanie układowe warto wybrać, gdy dłużnik jest niewypłacalny albo realnie zagrożony niewypłacalnością, a poziom wierzytelności spornych mieści się w określonym w ustawie limicie 15%, zaś przedsiębiorstwo ma zdolność do dalszego działania i wykonania rozsądnego układu. Sama trudna sytuacja finansowa nie wystarczy. Trzeba wykazać przyczyny kryzysu, brak pokrzywdzenia wierzycieli, źródła przyszłych przepływów oraz zgodność propozycji z możliwościami przedsiębiorstwa.

Pozytywnie rozpoznawane przez Sąd, a przygotowane przeze mnie wnioski w terminie 7 pokazują, że  termin z art. 232 ust. 2 Prawa restrukturyzacyjnego może być w praktyce osiągalny. Szybkość wynika z wcześniejszego uporządkowania danych, wykonania obliczeń, opisania ryzyk i przygotowania załączników w sposób, który pozwala sądowi sprawnie zweryfikować i należycie ocenić sytuację dłużnika.

Potrzebujesz pomocy doradcy restrukturyzacyjnego?

Jeśli szukasz pomocy prawnej i rozważasz postępowanie restrukturyzacyjne, skontaktuj się z naszą kancelarią. Restrukturyzacja to realna droga do zachowania majątku firmy i wyjścia z finansowych tarapatów. Nasza kancelaria oferuje kompleksowe wsparcie w procesach restrukturyzacyjnych.